Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Η σημασία του Στέλιου στη δικιά μου ζωη

Το παρακάτω άρχισα να το γράφω το πρωί της 09/08.. μια πολύ περίεργη και δύσκολη νύχτα για όλους μας απ’οτι έμαθα αργότερα.

Δυστυχώς για μένα, συνειδητοποιώ μέρα με τη μέρα και λίγο παραπάνω τι σημαίνει ο Στέλιος σε μενα. Τι σημαίνει στη ζωή μου. Ο Στέλιος δεν ήταν απλά ο κολλητός και αδελφικός μου φίλος – που άλλωστε τι σημαίνουν αυτά;

Ο Στέλιος είναι κατ’αρχήν ένας από τους μεγαλύτερους λίθους της ηθικής μου βάσης. Πάντα στα δύσκολα ερωτήματα στη ζωή μου αναρωτιόμουν τι θα έκανε ο Στέλιος; Και αυτό γιατί αυτός ο ξεροκέφαλος και περήφανος υπερτροφικός μπεμπές που ήταν όσο αντικομφορμιστής και ενάντια στις κοινωνικές νόρμες και καθωσπρεπισμούς όσο μπορεί κάποιος να είναι, είχε ενα τέλειο σύστημα αξιών μέσα του, γιατί πολύ απλά ήξερε να ξεχωρίζει τις πραγματικές ανθρώπινες αξίες αυτού του κόσμου απο αυτές που υπάρχουν για να κρατούν τα πρόβατα στα μαντριά...

Δε θα αναφέρω τους άθλους του και σε πόσους ανθρώπους έσωσε τη ζωή κυριολεκτικά η μεταφορικά αλλά μερικές απο τις αξίες που ένοιωσα οτι μου εμφύσησε (χωρίς να κυρήττω οτι τα έχω τιμήσει όλα στο έπακρο) όπως προσήλωση σ’αυτά που πραγματικά μετράνε στη ζωη και αδιαφορία για οτιδήποτε ματαιόδοξο, την αξία της πραγματικής φιλίας οπου τα μοιραζόμαστε όλα και είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τα πάντα για τον φίλο μας, την οικολογική συνείδηση και το πόσο άρρηκτα δεμένοι είμαστε με τη φύση και το να εφαρμόζω κριτική σκέψη σε οτιδήποτε αποτελεί καθεστημένος τρόπος σκέψης και πεπατημένη.

Θυμάμαι όταν η Κατερίνα με αγκάλιασε, μου είπε οτι ήμουν από τους πιο παλιούς, τα δύσκολα χρόνια, αλλά άμα μπορούσα να μιλήσω εκείνη τη στιγμή θα της έλεγα οτι ήταν το ίδιο δύσκολα για όλους μας! Έτσι και δέσαμε όμως.. και ξέρω πολύ καλά γιατί ήταν δύσκολα για τον Στέλιο. Γιατί ήταν πεισματάρης και απόλυτος με τα πιστεύω του και δεν ήξερε να ”βάζει νερό στο κρασί του” για τίποτα, αλλά αυτό θα ήταν κάτι το αρνητικό μόνο άμα δεν ήταν αληθινός στις αξίες του.. και μακάρι να μπορούσαμε να είμαστε όλοι τόσο αληθινοί όσο ο Στέλιος.

Πόσες φορές πλακωθήκαμε, πόσες φορές τα ξαναβρήκαμε, γιατί είχαμε αφήσει ένα κομμάτι μας ο ένας στον άλλον, πόσα γέλια, πόσες εμπειρίες.. αλλά είναι άτυχος γιατί φεύγει αυτός πρώτος και εγώ εχω καταραστεί με την ευλογία της λήθης και δε θα μπορέσω ποτέ να περιγράψω όλα αυτά που ζήσαμε μαζί όπως του αξίζει. Αυτός ήξερε να λέει τις ιστορίες μας καλύτερα. Το μόνο που μου μένει σα γεύση είναι το συναίσθημα απο όλα αυτα και αυτό βγάζω.

Πόσα μου έμαθες ρε Στέλιο και ελπίζω να σε έμαθα κιεγώ κάτι... Αλλά δεν είμαι μονο εγω, σε όλους μας εχει αφήσει κάτι πολυ δυνατό, γιατί ο Στελιος δεν ήταν αδιάφορος άνθρωπος οπότε ξέρω πως πολλοί απο αυτούς που τον γνωρίσανε μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα με μένα.

Το τελευταίο πράμα που μου/μας έδειξε είναι μία ακόμα πτυχή της ζωης, ο θάνατος. Ίσως η πιο δυνατή και πιο συνταρακτική πτυχή της (όταν/αμα αποκτήσω ποτέ παιδιά θα μπορέσω να συγκρίνω τα δύο συναισθήματα). Όλοι όσοι ήμασταν κοντά του πλέον έχουμε κοιτάξει τον θάνατο κατάματα και ότι κιαν άφησε στον καθένα μας, το σίγουρο είναι οτι δε θα είμαστε ποτέ οι ίδιοι αλλά ούτε και χειρότεροι, μόνο καλύτεροι ανθρωποι. Όσο παράδοξο κιαν ακούγεται εγώ τον ευχαριστώ και γιαυτό, αν και θα προτιμούσα να είχα πάρει αυτό το μάθημα πολύ, πολύ αργότερα...

Στη κηδεία του είπα οτι δε τον χαιρετάω και οτι θα τα ξαναπούμε. Αυτό το πιστεύω ακόμα, συνειδητοποιώντας οτι μπορεί να είναι απλά ένας αμυντικός μηχανισμός. Παρ’όλα αυτά, μέσα μου είμαι σίγουρος οτι θα τα ξαναπούμε αργά η γρήγορα και απλά προετοιμάζει την αιώνια παραλία που θα πάμε να τον βρούμε.

Μέχρι τότε, θα ζεί μέσα μας και ανάμεσά μας, γιαυτό ας τιμήσουμε ο καθένας ότι πήραμε απο αυτόν και ας έιμαστε όλοι αληθινοί προς τους εαυτούς μας όπως ήταν και ο ίδιος, γιατί αλλιώς ξέρουμε τι μας περιμένει όταν μας πετύχει!

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009

Γεια σου φίλε...

Ο Στέλιος έφυγε από κοντά μας στις 6 Αυγούστου 2009, όταν ασυνείδητος οδηγός σκάφους τον χτύπησε και τον παράτησε στη Βολισσό της Χίου.

Έφυγε -αβοήθητος- , μέσα στη θάλασσα που τόσο πολύ αγαπούσε, προστάτευε και σεβόταν.