Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Ο Στέλιος είναι από τους ανθρώπους που σπάνια συναντάει κανείς στην ζωή του. Αν και ΑΔΙΚΑ έφυγε από κοντά μας, τα μαθήματα ηθικής αξιοπρέπειας και φιλίας που παρέδωσε μας συνόδευουν κάθε μέρα της ζωής μας.
Καλά νερά Φίλε.

Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

Μνημόσυνο

Για όποιον θα ήθελε να παρευρεθεί, η οικογένεια και οι φίλοι του Στέλιου θα τελέσουν μνημόσυνο στο κοιμητήριο Αμαρουσίου τη Κυριακή 8 Αυγούστου στις 12 το μεσημέρι.

Ένας χρόνος χωρίς το Στέλιο

Ένας χρόνος χωρίς Στέλιο, ένας χρόνος που η ζωή είναι πιο βαρετή χωρίς αυτόν.

Ήταν ακριβώς 12 μήνες πριν που ο αδερφός μου, η Μύριαμ κιεγώ μόλις είχαμε πατήσει Ελληνικό έδαφος μετά από 6 μέρες διασχίζοντας την Ευρώπη. Με μια Yamaha FZ6 και μια TDM 900 οι τρείς μας είχαμε ξεκινήσει απο το Λονδίνο και περνόντας μέσα απο Γαλλία, Ελβετία και Ιταλία, φτάναμε επιτέλους στο τέλος αυτού του δύσκολου ταξιδιού.

Ήταν ξημερώματα 6 Αυγούστου και το φέρυ μόλις είχε φτάσει Ηγουμενίτσα. Εμένα απο το προηγούμενο βράδυ με είχε πιάσει ένας περίεργος πυρετός και τελικά οι υποψίες μου οτι ήταν γρίπη των χοίρων βγήκαν αληθινές, αλλά δε με πολυένοιαζε αφού το δυσκολότερο μέρος του ταξιδιού το είχαμε βάλει πλέον πίσω μας - ή έτσι νομίζαμε.

Με μια στάση για καφέ στη Πάργα κατεβήκαμε σχεδόν όλη τη δυτική Ελλάδα και φτάσαμε κατα το απόγευμα στο Νυδρί της Λευκάδας οπου θα περιμέναμε τα παιδιά να παραδόσουν το ιστιοπλοϊκό και να περάσουμε μια μέρα μαζί πριν πάρουμε το δρόμο για τον τελικό μας προορισμό, την Αθήνα.

Αργότερα μιλάμε στο τηλέφωνο με το Στέλιο και προσπαθούμε να τον πείσουμε να κατέβει Αθήνα, ενώ αυτός προσπαθεί να μας πείσει να ανεβούμε Χίο. Κλείνουμε με τα συνηθισμένα πειράγματα και βρισίδια, ξέροντας πως οτι και να γίνει κάπου θα βρεθούμε.

Το ίδιο βράδυ καθόμαστε να φάμε σε μια ταβέρνα και κάπου εκεί παίρνουμε εκείνο το τηλεφώνημα από το Σπύρο οτι έχει γίνει ένα ατύχημα στη Χίο και οτι τα πράματα δεν είναι καλά. Έχει χτυπήσει; Ειναι τραυματισμένος; Λίγο αργότερα ήρθε και το δεύτερο τηλεφώνημα. Ο Αντώνης έκλεισε το τηλέφωνο και χωρίς να πει τίποτα αγκάλιασε τη Μύριαμ και την πήγε στο πίσω μέρος της ταβέρνας. Όταν άκουσα τη κραυγή και τα κλάμματά της απλά επιβεβαιώθηκε αυτό που φοβόμουν.


Καημένη Μύριαμ... είχε γνωρίσει το Στέλιο μόνο για 3 μέρες σε εκείνο το ταξίδι ζωής που κάναμε στο Μαρόκο, και ήδη είχε προλάβει να τον αγαπήσει.. και τώρα ένα χρόνο μετά ήλπιζε να τον ξαναδεί και να ξανάμαστε όλη η παρέα πάλι μαζί, αλλά τα όνειρά της είχαν συντριβεί με το χειρότερο τρόπο.. όπως και όλων μας.

Δε ξέρω για ποιόν είναι χειρότερο, για αυτόυς που μόλις είχαν αρχίσει να γνωρίζουν το Στέλιο ή για μας που τον ξέραμε για τόσο καιρό... ο Σπύρος πιστεύει το 1ο γιατί δε πρόλαβε να τον ζήσει όσο θα ήθελε, αλλά η αλήθεια είναι οτι και για μας που τον ζήσαμε λίγο παραπάνω δε το κάνει πιο εύκολο.. γιατί άλλωστε πως να χορτάσεις έναν άνθρωπο σα το Στέλιο, όσα χρόνια και να τον ξέρεις;

Φεύγοντας απο την ταβέρνα οι θαμώνες μας κοιτούσαν με λύπηση και ο ταβερνιάρης μας κέρασε οτι είχαμε φάει. Η ιδιοκτήτρια του δωματίου που μέναμε μας έδωσε τα συλληπητήρια της και άρχισε να λέει κάτι για κάποιο δικό της άνθρωπο που είχε χασει πρόσφατα... τι περίεργο συναίσθημα... ένοιωθα λες και είμαι σε όνειρο. Ξαφνικά τόσοι πολλοί άνθρωποι είναι καλοί μαζί μας, και παρόλα αυτά δε βοηθάει καθόλου. Κανείς δε μπορεί να σε καταλαβει πέρα απο αυτούς που περνάνε το ίδιο...

Η επόμενη μέρα ήταν το ίδιο εφιαλτική. Πήραμε το δρόμο για Αθήνα με 35 βαθμούς έξω και καμιά 39άρα μέσα λόγω πυρετού.. αλλά ήταν το τελευταίο πράμα που σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή. Τα άλλα παιδιά είχαν παραδώσει το σκάφος εκείνο το πρωί και είχαν ξεκινήσει κιαυτοί για Αθήνα, με σκοπό να ειδωθούμε όλοι μαζί Αθήνα. Το ταξίδι δεν ήταν και τόσο μακρύ συγκρινόμενο με τι είχαμε ήδη κάνει αλλά δυστυχώς η μοναξιά και η εσωστρέφια της μηχανής όσο λυτρωτική είναι συνήθως, άλλο τόσο καταστροφική ήταν τα τελέυταία αυτά 600 χιλιόμετρα του ταξιδιού μας, οπού το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι να χανόμαστε στις μαύρες σκέψεις μας...

Μέχρι που σε κάποια διόδια μια φωνή πίσω μας έσπασε τη μοναξιά. Η Σοφία είχε αναγνωρίσει τις πινακίδες μας και σε λίγα λίγα λεπτά ήμασταν όλοι πάλι μαζί αγκαλιασμένοι.. φωνες, γέλια, κλάμματα, σιωπή. Δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε για πιο λόγο είμαστε εκεί.. όλα είναι σαν η παρέα να ξαναμαζεύτηκε απο τις γωνιές του κόσμου που είμασταν διασκορπισμένοι για να περάσει άλλο ένα τρελό καλοκαίρι μαζί - μέχρι και ο Βασσίλης είχε κατέβει μετά απο τόσο καιρό απο την Ολλανδία, και σαν σε διαβολική σύμπτωση είμασταν όλοι εκεί, εκτός απο έναν.

Ένα περίεργο και θλιβερό convoy ξεκινούσε λοιπόν το δρόμο του προς την Αθήνα. Κάπου αλλού, μέσα σε ένα φέρυ ήταν ο Στέλιος ο οποίος ερχόταν κι'αυτός να μας συναντήσει. Τον πείσαμε τελικά να έρθει.

Πέρασαν μερικές μέρες ανάμεικτων συναισθημάτων με μια δυσανάλογη όμως δόση πόνου και θλίψης. Το οτι ήμασταν όλοι μαζί μας έδινε χαρά, αλλά το οτι έλειπε ο Στέλιος μας γέμιζε θλίψη. Συναντήσεις και διαβουλεύσεις επι διαβουλεύσεων για το τι θα κάνουμε με τα λεφτά αντί για στεφάνια (που έτσι κιαλλιώς τα σιχαινόταν) και για το ποιοί και πότε θα τον κρατήσουν στα χέρια τους (σιγά μη τον κουβαλήσουνε κοράκια).. Ώσπου επιτέλους ήρθε κι'εκείνη η μέρα που θα τον βλέπαμε..

Τη μέρα της κηδείας φόρμα, παλιά αθλητικά κι εγω τη μπλούζα που είχαμε πάρει μαζί στο Μαρόκο (κοστούμια και τέτοιες μαλακίες δεν έχουν σχέση με το Στελιο). Κι εκεί στη κηδεία, αφού τελείωσε και οι περισσότεροι φύγανε, έγινε κάτι το μαγικό... όλοι οι φίλοι του οι οποίοι παρόλο που είμαστε τόσο διαφορετικοί, είμαστε διαλεγμένοι από το ίδιο χέρι, μαζευτήκαμε μετά το τέλος της κηδείας πάνω από το τάφο του και αφού απολογηθήκαμε απο τους "γείτονες" του για το θόρυβο, αρχίσαμε να συζητάμε, να τραγουδάμε, να θυμόμαστε, να κλαίμε, να γελάμε και για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό να νοιώθουμε οτι είμαστε πάλι όλοι μαζί, όπως έπρεπε να είμαστε!

Τραγουδήσαμε με το Στέλιο, γελάσαμε με το Στέλιο, καπνίσαμε με το Στέλιο, θυμηθήκαμε με το Στέλιο.. αλλά κλάψαμε μόνοι μας, όταν δε μας έβλεπε γιατί αλλίως θα τρώγαμε φάπα που κλαίμε. Και εκείνη τη μέρα το νεκροταφείο αυτό γνώρισε τη πιο ζωντανή και χαρούμενη μέρα σε όλη την ιστορία του. Γιατί οι ξεχωριστοί άνθρωποι σα τον Στέλιο που έχουν διαχεύσει τοση θετική ενέργεια γύρω τους, συνεχίζουν να μας εμπνέουν ακόμα κι άν δεν είναι εδώ.

Λίγες μέρες πριν τη κηδεία ο Σπύρος μου είπε οτι το βράδυ της 6ης Αυγούστου, αφου μας είχε πάρει τηλέφωνο να μας πει τα νέα και ενω ήταν εν πλώ γύριζοντας πίσω, κοιτούσε το φεγγάρι.. και ήταν ενα τεράστιο κόκκινο, τρομακτικό φεγγάρι που τους ακολουθούσε... Πολλούς μήνες μετά, έμαθα από τη μάνα του Στέλιου οτι στη τελευταία επικοινωνία που είχαν στο τηλέφωνο το προηγούμενο βράδυ, ο Στέλιος της είπε οτι έχει μείνει έκθαμβος με ενα τεράστιο, κόκκινο φεγγάρι πάνω απο τη θάλασσα...